Over mij

Psycholoog moest ik worden, vonden mijn klasgenoten op de middelbare school. Ik vond dat niet, want er bestond een Kees. Kees was psycholoog en de relatietherapeut van mijn ouders en hij had het gedurfd tijdens een familiesessie te zeggen dat ze er ook voor konden kiezen bij elkaar te blijven. En dan wel definitief. Ik haatte Kees en daarmee ook elke psycholoog in de hele wijde wereld.

Gelukkig besloten mijn ouders te scheiden.

Observator in de dop 
‍Ik ben opgegroeid met mijn duim in mijn mond en een boek op schoot. Een meisje met sterke wil en grote levenskracht, maar ook verlegen en gevoelig. Volgens mijn moeder, ze zegt het graag en vaak - zag ik als baby al alles. Ik ben een observator.

Opgroeien was niet makkelijk. Ons gezin droeg veel pijn en onvermogen en ik kreeg er een plek die de mijne nooit had moeten zijn. Dat maakte dat ik lang niet wist wie ik zelf was.  

Het werd geen psychologie maar wel communicatie. Ik startte met werken bij het leukste online branding bureau van Nederland. We werkten voor prachtig mooie merken, vonden het digitale wiel uit en wonnen er prijzen mee. Na vier jaar trok de vrijheid en ging ik freelancen.
‍
Het leven trapte op de rem 
‍Ondertussen was daar het verdere leven en de eeuwige grillige zoektocht naar mezelf. En toen, na precies 40 jaar, trapte dat leven heel hard op de rem. Ik had lymfeklierkanker.

De chemobehandelingen duurden niet lang, maar ik werd wel heel erg ziek. Liggend op bed, voelend dat de chemo mijn lichaam afbrak, werd ik geconfronteerd met mijn eigen kwetsbaarheid. Kanker krijgen doet veel meer met je dan enkel fysiek ziek worden. Het maakte me op een heel diep niveau duidelijk: mijn leven is eindig. Ik besefte dat mijn leven echt anders moest, wilde ik uiteindelijk – en hopelijk nog lang niet – in vrede kunnen sterven.

Ik moest iets heel dieps aan gaan kijken.

Om dat te kunnen doen bleek een scheiding nodig. En net toen ik dacht, ‘nu komt echt de rust voor de weg omhoog’, kletterde ik rigoureus een nieuw dieptepunt in.

Er volgden jaren gevuld met diepe angst, intense zielenpijn en een vloedgolf aan demonen. De pijn uit mijn jeugd was niet meer weg te drukken en drong zich steeds weer op. De negatieve stemmen in mijn hoofd kreeg ik niet stil.

De weg omhoog
‍Die bodem, waar niks meer was, bleek de plek voor de werkelijke weg omhoog. Met de hulp van een aantal fantastische therapeuten en lieve mensen om mij heen, vond ik in kleine en grote stappen, heen en terug, met grijpen en loslaten, vastklampen en overgave de weg terug naar mezelf.

Hoe graag we ook zouden willen dat het leven maakbaar is, is dat in de essentie gewoon niet het geval. We kiezen er niet voor waar onze wieg staat, we kiezen er ook lang niet altijd voor wat ons overkomt. Als ik iets heb overgehouden aan die zware jaren is het een enorme compassie voor de mens en haar - kleine en grote - geworstel.

Een wereld in crisis
Het is onmiskenbaar dat de wereld zich momenteel in een existentiële crisis bevindt. Ik zie hierin duidelijk parallellen met mijn eigen proces. Wanneer je bouwt op een ongezonde bodem, stort het bouwwerk op een gegeven moment in. De weg die we dan moeten nemen is er niet een van buiten onszelf en meer, maar van eerlijk naar onszelf kijken en minder. En dat is vaak ongelooflijk zwaar en eng.

Toen ik eindelijk vijf jaar na mijn kankerdiagnose weer kon werken, voelde ik dat ik niet meer terug zou keren naar de commerciële bedrijven die bijdroegen aan het probleem en brandstof zijn voor de crisis. Ik zocht naar betekenis in de lessen die het leven me had gebracht en wil bijdragen aan een goede wereld voor mijn dochters en iedereen die ver nadat wij zijn vertrokken wordt geboren.

Mijn werk nu
Mijn leven, de kanker, mijn ineenstorting én de weg omhoog zijn onlosmakelijk vervlochten met alles wat ik doe. Ik neem de inzichten en lessen mee, de kracht, de kwetsbaarheid en de fijngevoeligheid die nodig waren om mezelf opnieuw op te bouwen.

De ervaring die ik opdeed bij de grote merken zet ik nu in voor organisaties die bijdragen aan een gezondere toekomst voor mens, samenleving en aarde. Zo begeleid ik onder andere herpositionerings- en rebrandingtrajecten waarbij we altijd teruggaan naar de vraag: wie zijn wij en wat hebben wij hier te doen. Ik werk met teams die vastlopen in de samenwerking, waarbij we op zoek gaan naar wat er speelt in de onderstroom. En met individuen die na een lastige gebeurtenis zichzelf weer willen uitvinden.

Samen verder
Dit verhaal is nooit af. Het schuift, het groeit, het valt soms weer even stil. Maar de kern is gebleven: soms kan wat ons breekt, ons ook weer bouwen, als we bereid zijn om te kijken. Dat doe ik nu het liefst niet alleen, maar samen. Met mensen, met teams, met organisaties die net als ik weten dat de weg naar beter begint met de weg naar binnen.